bu kadar negatif bakış açısının tararlı olmadığını düşünüyorum. kabul, sistemde bozuk giden birçok şey var; sistem başlı başına saçma bir durumda. ama buna izin verenler de o sistemi yaşatanlarla aynı. eğer biz söz konusu işleri var ediyorsak, bir miktar otokontrol ile zaman içerisinde bu sapmayı yavaş yavaş eğip daha sağlıklı bir hale getirebiliriz. tabii buna gerçekten inanırsak. dernek olamamanın zaten problemi burada; dernek yapısı sadece işverenleri değil, iş üretenleri de kapsar ve fiyat dengelemesini yaptırımlar yardımıyla bir çizgiye oturtur. dernek yapısı olmayınca iş gerçekten inanca kalıyor. yaptığımız işe, meslek alanımıza ne kadar inanıyoruz? meslekdaşlarımıza ne kadar saygılı durabiliyoruz. evet, burada sormak gerekir; yaptığımız işi alternaıifi olabilen, önümüze konan, şartlarını da sadece patronların belirlediği alelade bir iş olarak mı görüyoruz yoksa ideallerimizin bir yansıması olarak mı? eğer kendinizi alelade bir çalışan olarak görüyorsanız zaten inancınız yok bile mesleğinize. diğer tarafta da, bu inancın yaşatılması zor, korunması gereken hassas bir ideal olduğunu da biliyorum, her gün bunu deneyimliyorum. Ama hala bu alanda devam etmeye kararlıysam ve ortamdan yakınıyorsam da birşeyleri değiştirmem gerekir. Ya bu deveyi güt, ya bu diyardan git demişler eskiler. Deveyi gütmek işverenlerin her dediğine 'aman efendim, yaman efendim, yalarım efendim, yutarım efendim' demekle olmaz. Eğer hayır diyemiyorsak bazı şeylere ne bu mesleğin bir anlamı var, ne de bu ülkenin geleceğinin. Bırakalım Uzan efendiler yönetsin, paraları da cukka edip purolarına ve şaralarına yatırsın.
ufak bir başlık esprisi düşüncelerimizi ve mesleğimizle ilgili olması gerekenleri engelliyorsa bu meslekte devam etmeyi tekrar düşünün derim. ben kendimi
loser olarak görmedim hiç; gereğinde reddettiğim işler oldu, gereğinde (hiç saymadıysam onlarca defa) karşımdakine bu işin nasıl yapılması gerektiğini öğretmeye çaba gösterdiğim de oldu. 45 gün deneme süresini yarı maaşla çalışacaksın dediklerinde o süre bittiğinde alacağım maaş her ne kadar iyi bir rakam olmuş olsa da reddettim; niye? 45 günde işveren yaptırmak istediğini yaptırır, sonra da hadi yallah diyebilir olduğundan. neyse, çok özele de girmeyelim.
gelelim piyasanın durumuna; belki 2-3 ajansta sağlam yerlerde oturuyor bazıları ve mecidiyeköy piyasası da alacağını aldı, var olan 'daha ucuz' elemanlarla işini görmesini bildi. piyasayı bu kadar sığ görmemek de sizin elinizde. peki nasıl oluyor da her sene şirketler yeni tasarımları yeni kişierle yaptırıyorlar? sadece küçükler değil, büyük şirketler bile belirli bir miktarda tasarım tüketiyorlar. bunlara kimler servis veriyor, şayet piyasada 3-5 ajans ve 5-10 şirket varsa? hepsini onlar mı almış? yapmayın allahaşkına. 'ortadirek'den söz edebilmek için ortadirek olmak gerek. ama ülkede ortadirek denen birşey artık yok ki... ekonomik tabloya bakarsanız bunu net görebilirsiniz. oturduğu yerden tuzu kuru bir şekilde
freelance olarak şirketlerin işini yapmak kolay da iş mesleğini savunmak olunca zor mu?
tekelleşmenin konumuzla hiç ilgisi yok; tekelleşme söz konusu olsaydı bunca tasarımcı (piyasanın üçte ikisi
freelance -yani gerçek anlamıyla işsiz ve günü kurtarmaya bakıyor) yaptıkları işleri üretmezler, işler ihaleyle bir kurumdan diğer kuruma verilir ve arada bizim gibi olanlar ya bir yere girer ya da bu diyardan gider idi.
Ayrıca... meselemiz patronlara birşeyler dayatmaktan önce kendi ilkelerimizi belirlemek, çalışma şeklimizi, hele hele fiyatları belrilemek belki en sona. Sadece alınan paraları eleştirmek gibi ucuz bir söyleme eğilmek istemiyorum; aksine önce etiğini oluşturmalıyız, pratiğini de kapsayarak yer yer.
Akıl yürütmek yapıcı birtakım fikirler ortaya atmakla başlar...