[ssonmez]

GURBET

Ne zaman duysam bebek bisküvüsüyle badem kokusu
Bir bebek döşeğinde gülüşler duyarım
Uzanan eller dokunan benler amcalar halalar ve teyzeler
Sevgiyle karışan sesler

Ne zaman dalgalanışını izlesem denizin
Binbir ahenk binbir martı sesinde
Dirilmiş nice neferin gürbüz sesini hatırlarım

Ne zaman bir taş arasında büyümüş tek bir ot görsem
O yalın yeşilde kendimi bulurum
Koca bir çiçek tarlasında başka renkte açmış bir gül gibi
Ama yalnız ama güzel ama tekil

Ne zaman dinlesem pazarcıların bağırışını
Ülkemin bağrını dinlediğimi duyarım
Evlerinden bir nefesle çıkmış kadınların yüzlerinde
Evlerin gurbetini alırım dört duvarın sılasını duyarım

Ne zaman ellerim buluşsa
Sabah çiyinde ıslanmış Atamın o güzel kıraç heykeliyle
Bir okul bahçesinde vatanın geçmişini ararım
Bin bir candan akan birliği ararım

Gün olur kimseden koparılmayan
Birliğin kokusunu duyarım tadını alırım
Benle ayrılmış bir denizin sularına ağlarım
Her noktaya aynı uzakta
Çünkü hiç boşluk kalmamış dünyada
Gurbetin yer değil ben olduğuma ağlarım

Süleyman Sönmez / 25 Eylül 2006