Sağolunuz, inşallah herkes temenninizde olduğu gibi başarılı olur, mümkün olmasa da biz yine temenni edelim. Aslında bu memlekette öyle insan hikayeleri çıkar ki, değil çantanıza çuvallara bile sığmaz
Hiç haketmediği takdirde ne başarılı olanlar (başarının ölçüsü makam olabilir, para olabilir, ne düşünmeyi isterseniz) var, çok hakettiği takdirde hiçbir yere gelemeyenler var, çok çabalayıp az kazananlar, hiç çabalamayıp çok kazananlar var, varoğlu da var. Yanlış anlamayın, kendimce çok vatansever biriyim, ama işim, çalıştığım ortamlar, sosyal ortamlara girmekteki rahatlığım nedeni ile çok insanla tanıştım, çok insanla muhabbet ettim. Valla bazen öyle yaşamlara tanık oluyorum ki, insan ne diyeceğini ne yapacağını şaşırıyor. Evimize temizliğe gelen hanımın çocuğu şeker hastası, kocası 3 aydır maaş almıyor, sadece SSK'sı olduğu için yani SSK sayesinde çocuğuna şeker iğnesi vurdurabildiği için adamcağız işe gitmek zorunda, işten ayrılamıyor, oldukça uzun zamandır çalıştığı için patronu kovmak istemiyor (yüklü bir tazminat verecek çünkü), ama bu şekilde aylarca maaş vermeyerek istifaya zorluyor (böylece tazminat vermeyecek). Evleri Okmeydanı'na yakın, ama kocaman Okmeydanı SSK Hastanesi'nde şeker hastalığı ile ilgili bölüm yok, çocuğun şekeri düştüğü zaman acil iğne olmak zorunda, Okmeydanı SSK bu yüzden ilgilenmiyor bile, Bakırköy SSK'da varmış, mecburen komadaki çocuk kucaklarında atlıyorlar taksiye gidiyorlar Bakırköy'e, aldıkları üç kuruş parayı da taksiye harcıyorlar. Çocuğa mı üzülürsün, anne ile babanın durumlarına mı üzülürsün, maaş vermeyen patrona mı kızarsın, ayda dünya kadar para toplayıp hala doğru dürüst hizmet veremeyen SSK'ya mı kızarsın, bu hikayenin neresinden tutulur ki. Annemlere gelen hanımın çocuğu üniversiteyi kazandı, kurs parasını falan annemler karşıladı, tercihlerini yaptık vs., sonunda ilk girişinde İstanbul dışında bir yeri kazandı. Babası ile kayıt olmaya gidecek, ayın 8'i olmuş, patron maaş vermemiş, adam diyor bu akşam gitmem lazım, kayıt için para lazım, patron telefonda yeni Mercedes'inin rengi gri mi olsun, beyaz mı olsunu konuşuyor, bir taraftan adama valla cebimde kuruş para yok, yarın gel biraz vereyim diyor, vereceği para da 300 YTL, adam çocuğumun geleceği ile nasıl oynarsın deyip patronun üstüne yürüyor, bir anda ortaya para çıkıyor, vs. Bunda kim suçlu kim haklı nasıl karar verilebilir. Yani lafı uzatmayayım, dünyanın 20 ülkesinden fazlasını gezdim, çoğunda da oralı ailelerin yanında kalıp yaşamlarına tanık oldum, hiçbirinden böyle bizimkiler kadar acıklı, hüzünlü, komik veya düşündürücü hikayeler duymadım, kıssadan hisse gerçekten enteresan bir milletiz, enteresan bir toplumuz. O yüzden diyorum benim hikayem birşey değil, daha yaşamda ne hikayeler var, ne yaşamlar var yaşanmamış...