@heady'nin mesajındaki üslubun sertliği bir yana, içeriğinde yer alan görüşleri desteklememek imkansız...
Yukarıdaki ifadelerimde anlatmak istediğim, ilke ya da toplum olarak içinde bulunduğumuz durumlardan ötürü bir eseri ortaya koyamamak değildi. Benim tam olarak anlatmak istediğim husus, büyük işlerin ortaklık ya da iyi bir ekip çalışması ile oluşturulabileceğine inandığımdan, bireylere karşı olan GÜVEN KAYBIM idi. Bir çoğumuzun yaşadığı gibi, amiyane tabiri ile "kazık yeme" ya da "ortada bırakılma" durumunu ben de bir çok kere yaşadım. En güzel projelerim insanların tembelliğinden, umutsuzluğundan, ufak menfaatleri sevmesinden, yalanından, dolanından, kendini ağır satmaya çalışmasından ve daha bir çok karaktersizliğinden ötürü yarıda kaldı.
Her yarıda kalış, dış dünyadaki kargaların kahkahasına ve "bak gördün mü?" lerine dönüştü.
En nihayetinde ben de bir insan olduğumu hatırladım ve "dur dedi artık"...
Hala içimde kafesinden çıkmayı bekleyen bir kartal var
Ama biraz olsun ortak yönlerimiz olan, sabırsız olmayan, azimli olan, risk almaktan korkmayan, "ya böyle olursa?ya bunu yapamazsak?ya bu daha iyiyse?" gibi kakofoniyle zaman, moral ve para kaybettirmeyen ortak bulmak o kadar zor ki... Hele başarının ucu görününce "ben bu adamı nasıl çelmelerim?" düşüncelerine kendini vermeyecek birisini bulmak o kadar zor ki...
Karamsarlığım için özür dilerim... Ama aynı karanlığı paylaştığımızı biliyorum...
NOT: Yakacak mum vardır, ateşimiz yoktur...
(Karanlığa küfredeceğine sen de bir mum yak demişler ya hani...)