[oky]

Diğer torunlarından farklıydım ben onun için.

Beni o emzirmişti. Babam çalışıyordu, annem de öyle. Beni o büyütmüştü. Yaşı oldukça geçkindi. Kaç doğumlu olduğunu sorardım, hatırlayamazdı. Abisinden, yani büyük dayımdan, üç yaş küçük olduğunu söylerdi, öyle bilirdim 25 doğumlu olduğunu.

Arnavuttu. Ailede hepimiz, keçi inadımızı ondan almıştık. "Arnavut damarı" hünerimizi herkes bilirdi.

Bluğ çağımdayken ben, yakalandı Alzhaimer hastalığına. Belki öncesinden de unutuyordu da, hangimiz bir ismi ya da telefon numarasını aklımızda tutabiliyorduk ki sanki, hatasız.. Bluğ çağımdayken ben, farklılaşmaya başladığını anladık. Keşke ben bluğ çağımda olmasaydım o zamanlar.

Durmadan unuturdu. Ben ona durmadan kızardım bu sebepten ötürü. Kavga ederdik. Kavga ettiğimizi unuturdu, beni öperdi. Sonra öptüğünü unutur bir daha öpmek isterdi. Oflaya poflaya öptürürdüm kendimi ona. Yine öpmeye kalkardı, kızardım daha yeni öptüğü için. Unutuyordu işte, her ne kadar "unutuyor işte, kızmamam lazım" diye kendimi telkin etmeye çalışsam da tutamazdım kendimi, ne yapayım. Keşke bluğ çağında olmasaydım o zamanlar..

Hastalığı çok ilerledi.

Benim bluğ çağım bitiyordu. Annem ve babam hala çalışıyordu. Babaannem evde duramıyordu tek başına da, son zamanlarda odada dahi tek başına oturamaz olmuştu. Ölüp kalacağından korkuyordu belki ve bizim ona yardım edemeyeceğimizden ürküyordu şüphesiz, her ihtiyar gibi..

Ben geceleri oturur, gündüzleri uyurdum. Beni uyutmuyordu artık. Salondan kalkıp, koridoru yürür odama gelirdi. "hadi oğlum kalk artık" der dönerdi, üç adımdan sonra geri döner ve bana "kalkmıyor musun" derdi. Tekrar geri döner ve tekrar geri dönerdi. Unuturdu. Uyutmazdı. Ben dişimi sıkar, tutardım kendimi. Artık çocuk olmadığım için bağırmazdım. Anlardım derdini. Ama yine de gitmezdim yanına.

Çok fena unuturdu. Ben kalkar yanına giderdim kimi zaman, bu defa da annem ile babamı sorardı. "Çalışıyor onlar" derdim. Kafa sallardı anladığına istinaden. Yine sorardı, yine söylerdim...

Hep sorardı, hep ama hep..

Artık cevap vermezdim..

Mutfağa gider, yumruğumu ve hatta kafamı duvarlara vururdum..

Yaşanmadan bilinmiyor..

Onu öldürmeyi düşünmüştüm. Öldürmeyi ve hem onu hem de bizleri bu işkenceden kurtarmak..

Dayanılmaz olmuştu.. Babam, amcam ve iki halam; herhangi bir anlaşma yapmamıştılar ancak yapmışlar gibi artık babaannemi belirli sürelerle ağırlıyorlardı. Babaannem başa bela olmuştu.

Ve biz onun yanında değilken, ona iyi davranmamız gerektiğini, hasta olduğu için her sorduğuna bıkmadan usanmadan cevap vermek istediğimizi tartışır, onun yanına gittiğimizde artık sabır taşını çatlattığından yine bağırırdık. O bilemezdi neden bağırdığımızı. Sadece unuturdu.

Bir gün halamdayken, düşüp ayağını kırdı. Hastaneye kaldırdık. Tüm aile şimdi seferber olmuştu. Bütün kuzenlerim.. Ama ben onun için onlardan çok farklıydım.

Sonra benim Antalya'ya gitmem icap etti. 6 ay çalışmak için. Babaannem 79 yaşındaydı ve ben 6 ay İstanbul'da olamayacaktım. Vedalaşırken bir farklı öptüm onu, bir farklı sarıldım, hayattı bu, ne olacağı belli olmazdı.

4 ay sonra, kanser olduğu ortaya çıktı babaannemin. Deyim yerindeyse, alzhaimer'i azmıştı. Bacağı ise hala iyileşmemişti. Normaldi, zor olurdu o yaşlarda. Peki şimdi bu kanser nerden çıkmıştı. Ben yüzlerce kilometre uzaktayken...

27 eylülde üniversiteye kayıt yapacaktım. Bu yüzden Antalya'dan bir hafta izin alıp, İstanbul'a dönecektim. Artık aile ölümü bekliyordu, belliydi netice. Ben de dönüp onu son defa görecektim.

Annemin telefonda anlattığına göre, minnacık kalmıştı babaannem, yemiyordu, içmiyordu. Kimseyi tanımıyordu, sadece oturup, boş gözlerle etrafı izliyordu. Ne gülme ne ağlama.. Çökmüştü, tanınmayacak haldeydi. Dua ediyordum, "Ne olur, 25 eylül'e kadar dayansın" diyordum. Daha önce dönemezdim, çünkü tam maaş almak istiyordum, öyle ayarlamıştım işte işyerinden. Para lazımdı bana.

11 eylülde telefon geldi sabah. Babaannem ağırlaşmıştı, hemen dönmem gerekiyordu. Bana söylemediler ama sonradan öğrendim, o aralar can çekişiyormuş. Planlar değişti. Yetişmem gerekiyordu. Uçak bileti.. Evet, uçakla dönecektim, ben uçağa binemezdim ama binmeliydim. İşyeriyle konuştum, bana bilet ayarlamaya çalışıyorlardı. Sonra bi telefon daha geldi bana.

Uçağa gerek kalmadı..

11 eylülde öldü benim babaannem..

Otobüsle döndüm, eve vardığımda mahşer kalabalığı vardı. Tanımadığım akrabalar, bilmediğim yüzler..

Ağlamadım..

Cenaze evdeydi hala, bakmadım hiç. Ben giderken sadece unutkandı, öyle kalsın istedim hafızamda, onu öyle hatırlayayım..

Öğlen defnettik. Ben de diğer kuzenlerimle birlikte camiide başında bekledim, diğer kuzenlerim gibi bende kürek tuttum, toprak attım mezara.

Her şey iyi güzelde, iş bitip, O'nu, babaannemi, beni emzirip bu yaşına getiren insanı, o toprağın altında bırakıp da, arabalara binip gitmek yok mu....

Film orda koptu işte.

Ve neden ben şimdi 5 gün önce sorsanız hatırlamamın imkansız olduğu detaylarla boğuşuyorum..

Keşke ben bluğ çağında olmasaydım o zamanlar..

Tekrar eve döndük. Herkes yine orda. Bin bir türlü teyzeler. Beni yıllardır görmemişler, "Maşaallah, şuna bak, bebekti, aman da canım, büyümüş de ne güzel çocuk olmuş" diyorlardı.

Bin bir türlü teyze bana bakıyordu..

"Maşaallah.."

"Aman da yavrum benim, gel öpeyim ben bilmem ne teyzen.."

Bir o öpüyor, bir bu..

Gözlerim, babaannemi arıyor..

Yok..

Bir o öpüyor bir bu..

"Aman da canım gel bir öpeyim.."

...

Babaanne sen nerdesin............................







Ve şimdi düşünüyorum, 11 eylül ikiz kule saldırılarını.. Üç yıl önceydi, babaannem sapasağlamdı. Unuturdu elbet, ama hangimiz tutabilirdik ki aklımızda her telefon numarasını, her ismi, hatasız.. O vakte dönüyorum ben. Babaannem yanımda, 3 yıl ölmek üzere yanımda, capcanlı..

Ve şimdi düşünüyorum, bugün 13 eylül. Ev hala kalabalık, tanıdık tanımadık, sevdik, sevmedik herkes yanımda.. Onlar kaç sene sonra..............

Ben kaç sene sonra..........

[sahip]

başın sağ olsun, yeri cennet olsun.
çok beğendim ve gözlerim dolarak okudum.
güzel, duygulu yazılmış.
beni de duygulandırdın...

[hiGS]

içinin üşümesi vardır ya insanın ürperir korkarsın hatta o şekilde okudum sonuna kadar..
Başın sağolsun kardeşim..

[ssonmez]

Başın sağolsun. Ölüm her canlı için.

Yaşamı anlamak kadar ölümü anlamak da zor. Ama yaşamayan anlamaz. Boş laftan, boş teselliden öteye gidemez.

Bir insan nasıl olur da ölümü ve sevdiklerinin ölümünü kabul eder? Çok zor. Hatıralar, duyguları canlı tutar. Yaşamakta biraz budur zaten. Etkilenmeyen ağlamayan taşa dönüşür.

Ölümü ise düşünmek bize zor geliyor. Ben ölmeyi kabul etmiş çok az insan tanıdım. Çoğu öyle dese de anlamazlar. Ölmek anlaşılmıyor. Kimliğin anlaşılmaması gibi.

Sevdiklerinin bir gün öleceğini düşünmek doğallığı bozar. Elbette seveceksin, elbette öfkeleneceksin, küseceksin barışacaksın. Hayat bu. Ölüme rağmen kusursuz yaşamak. Korkmadan yaşamak.

[kindarmarti]

@ky;
Yasanmadan bilinmiyor,anlaşılmıyor @ssonmez dediği gibi sadece kuru anlıyorum repliklerini gecmiyor...

2 gün önce sağlamdır
dün, kanser olmuş ve gec anlaşılmıştır ,doktor vakti sayılı der..
Her sabah odasına gidip nefes aldığını gormek ,her gün doğmaktır benim için...
Değişik bi bağ'dır anne-baba harici aynı evi paylaştığımız ve koynunda uyuduğumuz babaneler,anneanneler onlar hiç ölmeyecekmiş gibi gelir...

Başın sağolsun...

[ilhamiyucel]

Başın sağolsun.

"Hayat, sekr anında görülen bir düş değilmidir? Kim bilir?"
"Her nefs (canlı) ölümü tadacaktır"

İnsana, her sevdiğini kaybedeşi ve her aldığı ölüm haberi bu gerçeği acı da olsa hatırlatmakta.

Gerisi;

ssonmez tarafından gönderilen mesaj:

Yaşamı anlamak kadar ölümü anlamak da zor. Ama yaşamayan anlamaz. Boş laftan, boş teselliden öteye gidemez.

[marine]

yazinizi yogun bir üzüntüyle okudum, uzun hastalik dönemi kimbilir ne büyük acilar yasatmistir sevgili babaannenize. simdiyse, "rahat uyusun yattigi yerde" demek isterdim.
basiniz sagolsun sevgili oky.

[Liberty]

Başın sağolsun, çok duygulandım okurken. Ben de çok severdim babaannemi.. Anlattıklarına benzer şeyleri bende yaşadım. Benim babaannem de arnavuttu ve bahsettiğin meşhur "arnavut damarı" bizim ailemizde de var.

Ne mutlu ki senin gibi bir torunu olmuş.

[refo]

başın sağolsun dostum.. Ölümün tesellisi olur mu olmaz mı bilmiyorum ama "hayat devam ediyor" diyerek geride kalanlara sabır diliyorum.

[oky]

sizler sağolun dostlar..