[scriptMan]

Çocukluğumun geçtiği, bahçesi kocaman o eski evde unutamadığım anılarım oldu..

Öyle anılar ki, sen büyüsende her aklına geldiğinde seni çocukluğuna götürecek tadda. Yeşil şortuyla mahallede koşturup duran sıska Hakan'ın peşinden seslenen 'ses' unutamadıklarımdan birisi.

O ses, sırasında endişe ile camdan bakıp göremediği torununu arayan bir tondu, sırasında elinde içine en güzel malzemeler doldurulmuş -hani şu yarasın oğluma tadında- bedeli ödenmez güzellikte ekmek arası birşeylerle, saatlerdir sokakta koşturan torununa sürpriz yapan bir tondu.. Sırasında, "hadi eve gel" sertliğinde, ama suratı düşen çocuğu mutlu etmek için sarılıp öpmeye her an hazır...

Anneanne elinde büyümüş bir çocuk için o kadar fazla anı vardır ki O'nu hatırlatacak.. Neredeyse çocukluğuna döndüğü her an..

Her cuma, okul çıkışında eve değil "anneannem'e" koşuşlarım.. Ortaokulun son senesine kadar her haftasonum O'nunla geçti.

Küçük torununu gece uyurken düşmesin diye divanın kendisi ile duvar arasında kalan kısmına yatıran, yaşına rağmen geceleri kalkıp kalkıp kontrol eden, öpen, koklayan. Ergenlik çağındaki her türlü asiliğinde O'nu kollamış, kendi evlatlarından çok değer vermiş birisi işte o anılardan biri.

Seslenişi, hayatımın sonuna kadar kulaklarımdan gitmeyecek biliyorum. Keşke yeterli olsa.. O'nu görmeden sesiyle idare edebilirim desem.

Bugün, o kadar çok anının odağı, can parçası, anneanne gibi değil, anne gibi sevdiğim insanı kaybettim..

Ölüm o kadar soğukmuş ki, ancak yakınında anlayabiliyoruz.. Anıların, tahta bir tabutta ve toprak altına girmek üzere karşına geldiğinde vuruyor yüzüne soğuğu.

Tabutu taşımak, anılarını taşımak gibi.. meğer maneviyatı o kadar ağır bir yükmüş ki, kas gücü, altına ezilmene mani değil.

Mezar denilen o çukura girmek, ve hayatının bir parçasını oraya koymak... tarifi yok..

Atılan her kürek toprakla birşeyler cız ediyor sadece içinde, yitip gidiyor.. Çaresizliğine öfkelenmekle, üzüntü seli arasında gidip geliyorsun.

"Durun!" demek geliyor içinden, "durun gömdüğünüz benim bir parçam! Attığınız toprak, anılarımın üstüne yığılıyor durun! Çocukluğumu gömüyorsunuz!"

Ne kadar metanetli olsanda, ne kadar beklesende, çaren yok çekeceksin bu acıyı.

Büyümek, böyle oluyormuş demekki.

[aspcibertan]

Başın saolsun ScriptMan.

Herkes büyüyor, biz de büyüyoruz, zor da olsa kaçınılmaz şeyler bu yaşananlar. Önemli olan hayatı sevmek sanırım.

[scriptMan]

aspcibertan tarafından gönderilen mesaj:

Başın saolsun ScriptMan.

Herkes büyüyor, biz de büyüyoruz, zor da olsa kaçınılmaz şeyler bu yaşananlar. Önemli olan hayatı sevmek sanırım.

Teşekkür ederim aspcibertan.

[aspcibertan]

Yazıyı okuyunca farkettim, hep içimde olmasına rağmen; büyüklerimize değer vermiyoruz galiba ( ben kendime özeleştri yapıyorum, genel konuşuyor olmam yanlış anlaşılmasın ).

[oky]

gayet iyi anlıyorum, sana tek diyeceğim, işte şimdi büyüdün.

[ugursamsa]

Ben de uzun bir süre oda arkadaşlığı yaptığım anneannemi kaybettiğimde yaşamıştım benzer duyguları. Başın sağ olsun.

[Darksist]

Başın sağolsun...

[scriptMan]

Hepinize çok teşekkür ederim.