[aftermath]

bir gercek hikaye de benden. tarih 9 mayis 2000

.....................................
Her yer karanlık, hiç bir şey göremiyorum… Az önce elimde fırçalarım vardı, üzerimde gelişi güzel renklerle boyanmış önlüğüm. Şimdi neredeler? Hiç birini hissetmiyorum. Dokunuyorum birşeylere ama hissetmiyorum, duymuyorum, görüyorum ama sadece karanlık… Yoksa görmüyor muyum? Renklerim vardı benim, çeşit çeşit, duygularımı yansıttığım. Bir anda nasıl giderler ne oldu bana, hatırlamaya çalışayım, oturuyordum, çayım yanımda, elimde fırçam… Şiir okuyordum yüksek sesle kendim dinliyordum sadece ben mest bir şekilde. Dans ediyordum, bir sağa bir sola, kendi etrafımda dönüşler, zıplamalar bazen çok ağır bazen çok seri hareketler.. Pazarın gürültüsü karışıyordu, okuldan yeni çıkmış çocuklar bağırıyorlardı, derken bir damla su düşüyordu lavaboya tıp diye bir ses çıkarıyordu. Ne hoştu rüzgarın verdiği serinlik, hoş koku ve rüzgar çanlarının sesleri. Tekrar şiirime geri dönüyordum, dans ediyordum ve elimde fırçamla yapıyordum bunları… Bazen korku bazen hüzün bazen heyecan, küçük fırça darbeleri sert darbeler bazense ellerimle ve boyalarla savaşıyordum tuvalimin üzerinde… Renklerim vardı benim sarı, mor, yeşil, kırmızı… Aynı renk bazen cürretkar bazen ürkek... Dokunuşları vardı tuvalime heyecan verici… Bir karanlığın ortasında sarı alevlerle ısınır, terlediğimde yüzünde soğuk su damlaları olan bir modelle serinlerdim. Nereye gitti dokunuşlar sesler o hoş bahar kokusu? Artık her yer karanlık, sigaramın kokusu nerede? Görmüyorum, işitmiyorum, hissetmiyorum, kıpırdayamıyorum, sanırım yaşamıyorum. Böylesi daha iyi sanırım. Renklerim olmadan ben ne yaparım, kızgın kırmızım, dikkat çekici sarım, korkak morum, dinlendirici yeşilim. Bir saniye, birşeyler oluyor, orda bir ışık var beyaz renkli ama çok uzakta kıpırdayamıyorum ki ona ulaşayım. Ama ulaşmam gerek, enerji dolduğumu hissediyorum kıpırdanmaya çalışıyorum bir sıcaklık var yavaş yavaş hissediyorum ve mavi renk kokuyor her taraf, kırmızıyı hissediyorum içimde artık siyah bulutlar yok. Işık yaklaşıyor giderek büyüyor ayrışıyor binbir renge. Bir müzik sesi geliyor beyaz ışığın ortasından dünyaya ulaşıyorum ve farkediyorum. Kıpırdamamaktan uyuşmuş sağ elim faremin tembelliğinde, yorgun boynum eğik, ekranıma bakıyorum. Aynı ekran görüntüsü Photoshop’um açık, minik bi pencere içinde çizgiler, yazılar, renkler, umut, sevgi, sabırsızlık, ürkeklik hepsi birarada. Sanırım uyuyakalmışım. Hadi kaldığın yerden devam et...


ne olmus böyle bana yaf

------------------
Saygilar,
aftermath

.......................
www.aftermath2000.org
.......................

[ScottJr]

Cemoshum senin yazdiklarini okuyunca beynim donuyo benim ba Kombine atraktif cumleler ustam benim:P

[aftermath]