[ssonmez]

BİZ EZELDEN SEVDİK

Biz Aşk burcunda doğduk,
Ey dili ellerin dilleriyle konuşan,
Ezelde söz verdik
yaşarken ölmeye,
Kendisinden sorulmadan
koşarak gelmeye
Bir pervane gibi
ateşte sönmeye,
O herkesi kavuran ateşte
İbrahim olmaya

Gönüllü geldik biz,
yaşarken ölmeye,
Dünyada savaşsak ta
yolcuyuz sadece
Bir kaç nefes, taze bir aşk,
Bir güler yüz, bir ışık yeter bize
Kapıları çoktan kırdık biz a canım ,
Ne kapanırlar, ne açılırlar artık,
Sevenlerimizse ey hayatın ışığı
İster girer, ister çıkar gönlümüzün evine.

Biz ezelden sevenleriz.
Etimiz kanımız sevgidir.
Bir dokunuş, bir buse
Ruhumuza kanatlandırır,
Bir fakire bir ekmek parçası
Bir aşığa bir bakış yeter.
Yeter ki bağışlayan
Kalbinden versin.
Kendi dilinden söylesin.
Yüreğinden bir söz bağışlasın.