[ssonmez]

ORMANDAN ÇIKIŞ / Şiirlerim

Bir nefes
Soluk soluğa
Üfleyerek, böğrünü tutarak,
Derin bir korku boğazında
Yamru yumru olmuş
Ama yutulmuyor.
Ve ensende ter tanecikleri
Nasıl oluyorsa buz gibiler.

Sırtında engin bir orman
Çığlıksız sessizliği haykırıyor.

Altın ışıkları, yukarıdaki ayın üstünde
Artık görünmeyen güneşin.

Belki de güneşten ödünç alınan
Şaşaa ile ışıldıyor
Yaşlı sivilceli ay.

Elinde kısa bir bıçak,
Dilinde demir tadı,
Burun deliklerin açılıp kapanıyor,
Ve saçların aslında diken diken.

Önünde uzanan çayır,
Ardında kol geziyor
Ölüm.

Sen ve sen.
Sen ve aklın.
Sen ve korkun.

Uzaktan çığlığını duyuyorsun
Bir kaç insanın
Karanlık gece yoğunlaşmış
Gökten inmiş ağdalı
Her yeri sarmış.

Kolların yara bere dolu
Gözlerin deliyor zifiri siyahı.
Ayın önünde bulutlar
İşbirlikçi
Gömüyorlar ormanın soluklarını
Issız ışıksızlığa.

Böylece
Son bir kaç saati ömrünün
Üstelik bilmiyorsun bile
Seni neyin öldüreceğini.

Biliyorsun aslında güneş ışıldasa
Kurtulma ümidin var.
Doğuya doğru koşuyorsun bu yüzden
Şekilsiz ecel
Cisimleşmiş cesetlerin varlığında
Demek ki katil var.
Katili mümkün kılar.
O sessiz kurbanlar.

Ve kargalar, dilim dilim
Saatlerinde gündüzün
Tek yumurta ikizinin.
Gaklamıyor, gözlüyorlar
Tenleri ürpertenin koşusunu.

Böylece artık yorgunluktan
Titriyor bacaklar,
Su kaybından aklın da titriyor.
Bazen kükrüyor ardında
Ama aslan değil, kaplan da
Daha önce hiç duymadığın
Bir mekandan ve zamandan
Gelmiş.

Peşinde olmasa
Güler geçerdin
Bu çocuk masalına.
Ama işittin çığlıkları
Dişlerini titretiyor korku.

Aniden varlığını hissediyorsun.

Çok yakında
Hem de çok!

Haykırarak koşuyorsun
Daha hızlıca.
Ve ayağın takılıp
Düşüyor
Kaçıp gidiyor
Bıçak avcundan.

Ve o sırada doğuda
Uzakta ışıldıyor
Bir zerre
Feda ederek kendini
Düşüyor
Dağların siluetine.

O kadından farklı olarak dönüp bakmıyorsun geriye.
Minnetle dizlerinin üstünde
Cahil bir putperest gibi gülümsüyorsun güneşe.

En önde sen, uzun bir ufuk ve
İki yanında geriye savruluyor
Karanlık askerleri gecenin.

O korkunç, o devirlerdir insanla beslenen
Ormanın köşelerine.

26 Kasım - 06 Aralık 2005
Süleyman Sönmez

Not: Yazıldığı yer Microsoft Türkiye / bir toplantı öncesi kahve molası

[e-XPLoDeR]

Öyküleme tarzı bir şiir olmuş. Aslında kafiyeli olsa daha iyi olurdu. Ama "mola"da yazıldığına göre iyi sayılır

[ssonmez]

Şiirleri anlam için değil insanın içinde uyandırdığı duygu için yazar ve okurum. Ama bu sefer açıklamak istiyorum.
Bu şiir ne anlatıyor? Ürperten bir şeyden kaçan bir adamın öyküsü. Bir şehirli, bir modern insan, bir mantık canlısı. Karanlıkta bir av aslında, ardındaki yabanıl doğa
onu avlıyor. O korkunç boyut varlığından güneşin ve ışığın aydınlığına kaçmak zorunda.

İnsanoğlu ve nefsi. Evet. Güneşe gitmeli, gitmeli ve geriye dönüp bakmamalı. Çünkü o karanlık orman daha önce nicesini yuttu onun gibi.
Şafağına gitmeli insanoğlu.