[zeytin]

Benim kendi sitemde yazdığım bir yazı aslında bu. forum üyeleri bu konuda neler düşünürler, onlar nasıl yorumlar yaparlar merak ediyorum.


Sık sık gördüğüm haberlerden birisi de üniversite mezunu olup iş bulamayan insanlar hakkında çıkan haberler.Ancak içerik...

[ Mesajın Tamamını Okuyun ]

[serapkoc]

2001 kriz mezunlarindan biri olarak ne kadar uzun sure is aradigimi bilirim, bu surecte gordum ki issizligin en buyuk temeli egitim sistemi. Mantar gibi cogalan universiteler, kapasitesi gereginden fazla olan bolumler ve yanlis egitim sistemi...

[css]

serapkoc tarafından gönderilen mesaj:

2001 kriz mezunlarindan biri olarak ne kadar uzun sure is aradigimi bilirim, bu surecte gordum ki issizligin en buyuk temeli egitim sistemi. Mantar gibi cogalan universiteler, kapasitesi gereginden fazla olan bolumler ve yanlis egitim sistemi...

Bu fikrinize hiç mi hiç katılmıyorum. Yanlış eğitim sistemi olabilir fakat mantar gibi çoğalması gerek üniversitelerimizin, üniversiteden mezun olan insanlar çok fazla ben iş bulamıyorum mantığı gereksiz olsa gerek. Ülke olarak eğitim seviyemizin yükselmesinin taraftarıyım...

[MsT]

İlk sayfadaki yorumumu yaptıktan sonra bir abi geldi. Kurye şirketi sahibi konu döndü dolaştı OKUMAK meselesine geldi dayandı. Sonra bana aynen şu hikayeyi anlattı ( arada eksikler olabilir geçmiş bi gün ) ;

"Ben bu kurye şirketini kurmadan önce, A fabrikasında çalışıyordum. Bir gün gencin biri geldi ve orada çalışmaya başladı. İşimiz bedenen yorucu bir işti ve bu genc üniversite mezunu idi. İktisat okumuş ve gelmiş burada ağır işte çalışıyor. O değil, elide yatkın değil.

Sonunda usta başı ona aynen şöyle dedi : "Kardeşim ben seni burda çalıştırırım ama sana da yazık. Kendi mesleğinde bir iş bul."

Genç Aynen şöyle cevap verdi : "Bulabilsem zaten neden mesleğim dışında bi iş yapayım"

Ustabaşı: "Kardeşim o zaman sen en iyisi bi güvenlik şirketine git güvenlik elemanı ol. Başka türlü meslek sahibi olamazsın.""

Çok acı ama çok da doğruluk payı olan bir anı. %100 gerçek ve %100 doğrudur. Zaten bunu ondan dinledikten sonra kendi aramızda yorum yapmaya başladık. Neden? Neden bu kişi kendi mesleğine göre iş bulamadı. Çalışmakmı istemiyordu "HAYIR", hemde çok çalışmak istiyordu, Ekmek istiyordu azimliydi. Mezun olduktan sonra yılmamış kendi mesleğinde iş bulamamış ve ne olursa yaparım abi diyip sıvamıştı kolları. Azimliydi bu genç. Yeterki çalışayım o mutluluğa ulaşayım diyordu. Mesleğin önemi yoktu onun için. O sadece hayatını devam ettirmek istiyordu. Sadece diğer işsiz ÜNİVERSİTE MEZUNLARI gibi olmak istemiyordu...

[üstad]

Her şeyden önce birey kendisini çok iyi tanımalıdır. Nelere yatkın olduğunun, neler yapabileceğinin farkında olmalıdır. Katma değer yaratabilmek çok önemlidir. Hep örnek veririm kendimden. Ben İstanbul Üni. İktisat Fakültesi Maliye Bölümü öğrencisiyim. web Tasarım, web programlama ile ilgileniyorum. Okulda Ebru Kulübünde geleneksel ebru sanatı ile uğraşıyorum. Kısa dönem bir kurs ile de idare edecek kadar gitar çalmayı öğrendim. Şimdi kişisel web sitemi tamamlamak ile meşgulüm. Belki ileride yaptığım eburları net üzerinden satarım. Bir de arka plan müziği olarak bir beste yapar onu koyarım. Bunun adı katma değer yaratmaktır. Üretmektir ... Rusça kursunu yarım bırakmasaydım belki kişisel web sayfama rusça bölümü eklerdim. Düşünün bi ... Her şey bireyde başlar bireyde biter.

Bi şirketin insan kaynakları departmanında yakınım çalışıyor. Her gün yüzlerce cw geliyor önüne. Çarpıcı bir kaç örnek vereceğim : CW'de vatandaş yazmış çok iyi ingilizce biliyorum diye. Devamında bilgisayar bilgisi karşısında "VORD" , "EGZEL" yazıyor !!!

Bir başka örnek lise mezunu olduğunu belirtiyor "MAGZANIZDA ÇALIŞMAK İSTİYORUM" yazıyor.

Bir başka örnek daha önce çalıştığı yeri referans verirken "LİTFİ KIRDAL KONGRE ...." diye belirtiyor. Bunun gibi onlarca örnek var ve içlerinde üniversite mezunları var. Bu mezunlar eğer "üniversite mezunu işsizler" diye istatistiklere geçiyorsa buyrun hep birlikte ağlayalım.

Üniversite insana %100 her şeyi veren bir kurum değildir. Üniversiteler meslek edindirme mekanları da değildir. üniversite bir kültür ortamıdır. İktisat Fakültesi öğrencisi olarak bunu daha çok hissediyorum. Hocalarımın dediği gibi üniversite sadece insana %10 verir gerisini biz tamamlarız. Üniversitelerin zaten kişiyi %100 donatma, onlara garanti iş sağlama gibi bir iddiaları da yok ki liberal ekonomi şartlarında eğitim kurumlarının böyle bir iddia peşinde olmaları da anlamsız olurduç

Siz marangozun yanında çıkralık yapar, kalfa olur sonra usta olur bir meslek edinirsiniz ama iktisat okuduktan sonra mesleğiniz olmaz. İktisat mezunu bir güvenlikçi olmak sistemin sorunu değil bireyde biten bir mevzudur. Çevremde çok örnekler var zamanında kendi ilinde okuyabilecek iken başka şehirlerde üniversite okumayı tercih etmiş; 4 yıl sonra doğduğu topraklarda iş arıyor, piyasayı öğrenmeye çalışıyor. 4 yıl sonra ... Bunlar hesap kitap işidir. Bilinçli olma meselesidir.

İşin özü iş bulma, kendini ispat etme, para kazanma, kariyer edinme vs. üniversitenin verdikleri dışında bireyin çalışıp, çabalayıp, aklını mantığını kullanıp takipçisi olacağı işlerdir

[serapkoc]

unv mantar gibi uresin ama gerekli egitimi versin ama degil.. hepsinin tek kaygisi var, ticari.. iste bu yuzdende mantar gibi ureyen ticari binalarin varligi anlamsiz..

[koseckin]

Ağustos ayının sonunda Ankara'da gazeteye ve Kariyer.Net'e ilan verdik ve firmamızın değişik pozisyonlarına 10 kişi aradığımızı belirttik.

Üniversite mezunları arasında çok büyük işsizlik var, posta kutumuza başvuru yağar nasıl başederiz diye düşünürken ilana sadece 15 kişi başvurdu.(şaka değil vallaha 15)

Artık Türkiye'de işsizlik var diyeni götürür Atakule'den aşağıya sallandırırım. Kesinlikle Türkiye'de (özellikle de üniversite mezunları arasında) işsizlik yoktur. Ama insanlar iş aramak için çaba göstermiyor veya iş beğenmiyor derseniz buna canıyürekten katılırım.

Ben üniversiteden mezun olmak üzereyken elimden gazeteler düşmüyordu. Ne ilan görsem başvurdum, deneyimsiz olduğum için bir çoğundan reddedildim ama kazandığım mülakat deneyimi yanıma kar kaldı. Sonunda 3 ayrı yere aynı anda kabul edildim, ben aralarından en çok istediğimi seçtim.

Bu arada önemli olduğunu düşündüğüm bir noktayı daha belirtmek istiyorum, bu kadar çok reddedilmemin bir nedeni de o andaki deneyim ve kapasitemin çok üstünde pozisyonlara başvurmuş olmamdı. Yani iyi bir üniversiteden mezun olmuştum ve önüme kırmızı halılar serilerek beni hemen baş köşeye oturtmalarını bekliyordum.

Maalesef böyle ballıbörek bir iş yok arkadaşlar. Aklı başında hiçbir firma, iş ve hayat deneyimi olmayan insanlara yönetim yetkisi vermez, verirse kendi sonunu da hazırlamış olur.

Sonuç olarak iş yok diye evde kös kös oturan gençlere gerçekten üzülüyorum, ama sorun dışarıda değil içeride!

[mirturk]

Benimde en büyük korkularımdan biri şu an işsiz kalmak. Okulumun bitmesine 2 yıl var ama. Yazılan mesajlardan bazıları özellikle faydalı oldu.

[koseckin]

Bir küçük not daha;

Üniversite eğitiminin zor olduğunu biliyorum, fakat yine de çalışmak için mezun olmayı beklemek çok yanlış. Yazları boş geçen 3 ay boyunca garson, temizlik görevlisi, animatör, barmen, bilgisayar operatörü vs. ne iş bulunursa bulunsun muhakkak çalışmak lazım.

Bu işler üniversitede okunan bölümle ilgili olursa ne ala, ama olmasının da hiçbir gereği (ve ihtimali de) yok. İş başvurularında bunun kıymeti çok daha iyi anlaşılıyor.

Ben üniversitenin 2. sınıfında Bodrum'da bir sörf okuluna temizlikçi olarak girdim, ortalığı temizledim, garsonluk yaptım, akşamları yelken atölyesinde yattım ve karın tokluğuna çalıştım. Bu benim hayatımın en keyifli iş deneyimi oldu. Bir iki ufak bahşiş dışında hiç para kazanmadım, ama çalışma hayatını gördüm, çok çok eğlendim, sörf yapmayı öğrendim ve ertesi yaz sörf hocalığına terfi ettim

İş ayırdetmemek lazım, çalışınca karşılığını bir şekilde alıyorsunuz.

[atesadam]

Yazılanların birçoğunu okudum, herkes çok haklı... Ama konuya genel ve özel olarak ayrı ayrı bakmak, daha doğru geliyor bana şu aşamada.

Evet, üniversite mezunuyum! Ve -yine, yeni, yeniden- evet, işsizim! Türkiye'de hiçbir geçerliliği olmayan bir bölümden mezunum, bu açıdan işsizlik benim için son derece doğal. Ancak sırf bu açığı kapatmak için, üniversite yıllarım boyunca birçok "iş" yaptım. Bir tiyatro topluluğunda, tiyatro dahil, duvar boyamaktan tutun da, bahar şenliği organize etmeye kadar birçok iş yaptım. Yetmedi, arkadaşlarımla kendi topluluğumu kurdum, orada oyun sahnelemenin ötesinde, halkla ilişkiler, organizasyon, topluluğun web sitesinin tasarımını ve uygulamasını vs yaptım. Bu da yetmedi, 2 yıl boyunca Ankara'da birçok barda konser organizasyonları yaptım. Ancak 4 yıl boyunca yaptığım tüm bu "mesailer", hiçbir işime yaramadı. Tamam, belki yaptıklarım koca bir hiçlikten ibaret. Ancak kapitalizmin insan kaynakları uygulamalarında, aranan niteliklerin çoğunu karşılayan işler bunlar... "Takım çalışmasına yatkınlık", "iyi iletişim kurabilme yeteneği", "organizasyon becerisi"(!), vs... vs...

Mezun olmamın üzerinden 4 ay kadar bir süre geçti ve ben bu 4 ay boyunca internet üzerinden, "yenibiris" ve "kariyer"den özellikle, birçok firmaya başvurdum. Görüşmeye çağırmalarını geçiyorum, en azından kabul etmeseler bile nezaketen bir cevap bekledim... Yaptığım bilmemkaç başvurunun sadece birinde bir telefon aldım, onun haricinde yaptığım başvuru sayısının yüzde "cücüğü" kadar red, yüzde yine cücüğü kadar da "özgeçmişiniz veritabanımıza eklendi" cevabı aldım. Geri kalanlar "cevapsız çağrı"... Ve başvuru yaptığım firmaları geçiyorum, verilen tüm ilanlardan sadece bir tanesi bölümüm mezunu arıyordu, başvurdum, hiçbir yanıt alamadım...

İşin tirajikomik yanı ise, kabullenilebilecek olan durum, bölümümdü. Yani dediğim gibi, geçerliliği olmayan bir bölümden mezunum, gayet köklü bir fakülteden olmasına rağmen... Ancak bu kaderimi değiştirmek için İstanbul'da bir üniversitenin yüksek lisansına başvurdum, bölümümden farklı bir bölüme, orada da çok ötesi torpilsizliğimin kurbanı oldum.

E bir noktadan sonra, bu da bende acı ve ekstra büyük bir özgüven yitimine sebep oldu, ki üniversite mezunlarının %75inin de aynı özgüven yitimine uğradığına eminim. Bu da insanı, belli bir süre sonra eylemsizliğe itmekte... Eylemsizlik, kararsızlık, özgüven eksikliği birleşince de voltron oluşuyor, bu voltron da insanı çökertiyor.

Bir de mülakatlarda sıradanlaşan ve insanı tektip zanneden bir anlayış hüküm sürmekte... Sanki bir insan, diğerleriyle aynıymış veya aynı olmak zorundaymış gibi, Ahmet'e sorulan soru, yapılan test, Mehmet'e de yapılabiliyor. Ya da özgüvenli görünmek durumu; elini ayağını doğru oynat, sakalları kes, suratını asma, şapşal şapşal sırıt... Ben diğer türlü daha verimli oluyorum, almayayım!

Bunun yanı sıra, işverenlerin çok önem verdiği sertifika durumu da var tabii... Bugün en ucuz sertifika nereden baksanız 1,5-2 milyar... Adam yeni mezun olmuş, ki zaten işsiz, nereden çıkaracak bu parayı?!

Olaya genel açıdan bakarsak, işverenler de haklılar bir yandan... Çünkü birçok üniversite açılıyor, birçok mezun iş başvurusu yapıyor, ancak işverenler haklı olarak kimseye güvenemiyor. Yeni tanıştığınız birine bile güvenmek bazen birkaç yıl alabilmekteyken, işveren tutup da bir mülakatla size nasıl güvenebilir? Veya sizi tamamiyle nasıl tanıyabilir? Bu konuda onlara da hak vermek gerek ancak, "Her şey cv midir?" diye de sormak lazım... Bir kağıt parçasında yazan saçma sapan abukluklar, ki birçok insan buraya abartı şeyler de yazabiliyor, sizi nasıl tanımlayabilir ki? Veya yine mülakat mevzuu... Bu açıdan işverenler de çoğu zaman tanıdıklarıyla iş yapmayı tercih edebiliyorlar... En önemlisi de deneyim meselesi... İşverenlerin hazıra konma tutkusu... Deneyim tabii ki çok önemli ancak herkes deneyim isterse, mezun nerede deneyim yapacak? Bir ilanda "Üniversiteden yeni mezun olmuş, 5 yıllık deneyimli" eleman aranıyordu, yahu bu adam nerede, ne zaman deneyim yapacak? Torpil mevzuu da cabası zaten...

Yani anlayacağınız, iki ucu "nitrogliserinli" değnek... O yüzden konuyu tek açıdan değerlendirmek çok sakat diye düşünüyorum. İşverenlerin biraz esnek olması, iş arayanların da dürüst olması dileğiyle...

[erturkerdal]

Virtuozzo tarafından gönderilen mesaj:

İşsizlik diye birşey yoktur; iş beğenmemek, gökten zembille müdür koltuğuna inmek isteği vardır.

Bence de iş beğenmemeye işsizlik demek olmaz.