[zeytin]

Sanırım hepimiz yaşamımızın bazı dönemlerinde başarısızlığı, umutsuzluğu, çaresizliği yaşamışızdır. Böyle zor anlarda moral motivasyonumuzu yeniden elde etmek hiçde kolay olmaz çoğunlukla.

Bu anlarda bize gerekli olan tek şey içimizde sönmeye başlayan hayata asılma ateşini tekrar diriltmek ve kaybettiğimiz şeylere rağmen yeniden başlama gücünü azmini kazanmaktır. Bu çokda kolay değil aslında. Bizleri destekleyen insanlara, kitaplara,filmlere ihtiyaç duyabiliriz. İşte Hürriyet gazetesi'nde yayınlanan bir pazar yazısıyla Ahmet Altan bu konuyu çok güzel anlatıyor ve anlatırken Chris Gardner'ın yaşam öyküsünü örnek olarak veriyordu. Chris Gardner adında ki adamın yaşam öyküsü gerçekten de çok ama çok etkileyici geldi bana.

Daha sonra internet üzerinde araştırdım ve evet çok etkileyici bir yaşam öyküsü vardı karşımda. Çevrilmiş filmi olduğunu öğrenince hemen aldım ve izledim. Bence filmde çok güzeldi.

Bu yaşam öyküsünü ve filmi bilmeyenlere şiddetle tavsiye ediyorum. Hele içinde ki yaşam ateşi bu aralar sönmeye başlayanlara ilaç gibi gelecektir.

Ahmet Altan'ın yazısı için;
http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/gost...54&yazarid=150

The Pursuit of happyness adlı film için ;
http://www.sonypictures.com/homevide...itofhappyness/

The Pursuit of happyness imdb.com ;
http://www.imdb.com/title/tt0454921/

[ilksen]

Etkileyici... Yaşananlar gerçek dahi olsa hayat kitaplarda, yazılarda okunanlar; bir ekrandan izlenenler kadar pembe değil bence.

[mgazi]

"The Pursuit of Happyness" filmini izlediğimde bu öykü'nün gerçek olduğunu bilmememe rağmen çok etkilenmiştim. Tam da o zamanlar böyle bir evreden geçiyordum ve bu film bende bir "hayata karşı dik durma, direnme, azmetme..." hareketinde bulunma düşüncesi bıraktı. Bu hikayenin gerçek olduğunu öğrenince tabiri caizse daha çok gaza geldim.

Her insan hayatında böyle evreler geçirir ama izlenimlerime göre bizim kuşağımız bunu daha çok yaşıyor. Bunun en büyük etkiside uyutulmamızdan kaynaklanıyor bence. Basit bir örnek verecek olursak: Televizyon dizileri! Bu dizilerin bir çoğunda saray yavrusu evlerde oturan, kafalarına esince çalışan ve tek dertleri gösteriş olan insanlar var. bunları gördükçe hayatı böyle sanıyoruz. Ama hayat gerçekten zor. "Ekmek aslanın ağzında" değimi çok yerinde bir değim. Ama artık bulunduğumuz zamana göre yetersiz bulunmakta. Ekmek aslanın ağzında değil midesinde artık. Bazı gerçeklerin farkında olarak, idealist, her ne olursa olsun bir görüş sahibi olarak hayata dört elle sarılmalıyız.Yaşamak için öldürmeye gerek yok sadece çalışmak ve azmetmek yetiyor...

[ilksen]

Benim hayatımda da böyle bir potansiyel var; kitap olacak ya da film olacak ve belki bir çok kişinin hayatı öyle artık.

@mgazi bahsettiğiniz gibi büyüklerin küçüklere fısıldadıklarıdır yazdığınız: "Ekmek aslanın ağzında değil midesinde artık." Malesef ilk yorumumda yazdığım gibi medya öğelerinde toz pembe hayatlar çiziliyor. İstediğini yapabilen insanlar, kahramanlarının karşısına olmadık fırsatlar çıkaran seneryalorla gerçek dışı hikayeler sunuluyor.

Buyrun filmimin fragmanı (tanıtımı) ya da kitabımın giriş sayfası (sunuşu); son yaşadığım, belki yıkılışım:

TKGM Sözleşmeli Alımı

[atesadam]

Kusura bakmayın ancak bu tip durumlara insanın, ayıptır söylemesi, hatta afedersiniz bir yeriyle gülesi geliyor. Küçüklükten beri izlediğimiz, izletilen belki de, Amerikan filmlerinin salak saçma "gaz"ları bunlar. Hayat öyle işlemiyor ne yazık ki... Keşke ben de, siz de, takımın en kötü oyuncusu olarak girsek bir takıma, sonra bize sadece koç güvense, sonra çok gaz başlayan bu serüven bi yerde duraklasa... Sonra tekrar hızlansa, finale çıksak, finaldeki maç gel-gitlerle, oyun bir orada, bir sizde dönse... Sonra son sayıyı yapıp, kahraman olsak... Yıllardır aynı senaryonun, evrimleşmiş binbeşyüzüncü hali... Amaçları gayet açık: Sen, ben "umut" dolalım. İstersek başarabileceğimizi düşünelim, bunun için çabalayalım, hayattan uzak kalalım. Çoğu insanın aklında mutlaka isim bırakmak, kahraman olmak vardır, dikkat ederseniz... "Ol"mak için saçma sapan şeylerin peşinde koşmak, matematikse bölümünüz, "ulan bi teorem bulacağım, ortalığı dağıtacağım"; veya siyaset ise, "bu gidişata el koyacağım, dur deyeceğim"; fizikse "ulan einstein da ilkokulda kalmış, ben de kaldım, demek ki bunda bi işaret var"... Hı, hı, evet... Var! Bunda baya bi işaret var, görene... "Rekabet"in bir parçası da bu aslında, genel manada bakarsak ve mübalağa sanatına inceden dokunursak... "Sen uğraş evlat bunlarla, bu sırada ben çoktan doldurdum cepleri" mantığı işlemekte aslında... Hayallerle dolan bünye, çabalarken, ve olmayacak hayaller peşindeyken, atı alan Miami'de aylak bakkal mesaisinde... "Çok iyi bir yazar olacağım büyüyünce, ortalığı kasıp kavuracağım...", "Lan Al Pacino da adam mı be, bi oynarım, ağzı açık kalır"... İşte sadece bu sözlerle kalan hayallerin, altı malesef pek boş! Birgün bunlar mutlaka olacak, inancıyla bekleyen, belki de bi yol arayan zat, bir süre sonra hiçbir şey olmayınca çöker, kendini alkole verir, sigaraya verir, uyuşturucuya verir, yemeğe verir; erir gider... Olmayacak duaya her gece "Amin!" derken, hayattan silinmiştir bile! Halbuki otur işini yap, değil mi? Yok, hiçbiri ona göre değildir. Veya son noktada bunu anlamıştır, işini yapması gerektiğini, beklentilerinin hepsinin kursağında dizildiğini; bu sefer de araya parçalar girer... Ahmet'in dayısı, Zeynep'in eniştesi, Recai'nin dedesi, Muzaffer'in dıdısının dıdısı... Bunlar yüzünden yine bir şey yapamaz, ortada kalır. Yine başa döndük farkındaysanız, ver kendini alkole, sigaraya... Bu döngü de böyle devam eder, diğerleri patlayana kadar yer.

Bazen düşünmüyor da değilim, "Acaba ben mi bu kadar karamsar bakıyorum hayata?" diye... Sonra okuyunca yaşananları, "Yok" diyorum, "Hayat hakkaten böyle..." Pembe değil yani gösterildiği kadar. Grimsi...